Fotorelacja z wernisażu i podziękowania! – Fotokursownia Irka Graffa

Podziękowania!

Dla Bielańskiego Ośrodka Kultury za miłą gościnę w swych 45-letnich progach. Trudno nie podzielić się tu wspomnieniami: to w tej samej sali 15 listopada 1999 roku otwierałem pierwszą wystawę Okręgu Mazowieckiego ZPFP – i w części historycznej ekspozycji można znaleźć dwa zdjęcia z tego wydarzenia. Nieco wcześniej, jesienią 1999 zapraszałem do tej sali na nasze pierwsze spotkania w BOKu. Dla mnie czas tu minął jak… okamgnienie.

Dla Renaty Szymanowskiej z BOK za propozycję wystawy autorskiej (z dwuletnim wyprzedzeniem!). Nie garnąłem się do tego pomysłu zbyt ochoczo, od wielu lat odkładałem, przeszkodziła pandemia swego czasu, zerwany achilles itp…
Jestem wdzięczny wobec Renaty za ogrom pracy przy przygotowaniu wystawy, montażu jej i wspólnym wieszaniu (choć to Ona wykonała więcej roboty w tym zakresie!).

Renata kryjąca się nieco za gośćmi z powodu problemów z gardłem 🙁

Dla Krzyśka Niedbały z Wydawnictwa Epograf za tradycyjnie świetne wydruki, za pomoc i spory przy wyborze fotografii, no i za długie męskie, nocne (choć nie tylko) rozmowy o fotografii, życiu, ZPFP itd.
I za przycięcie passepartout. Tak, Krzysiek ma zawodową machinę do tego, więc gdy ktoś szukał takiej usługi, polecam ten kierunek: Epograf. 🙂

Dla tak licznej publiczności za przybycie na wernisaż w piątkowy wieczór. Za wyrozumiałość. Za ciekawość. I za pozytywne nastoje. 🙂
Szczególne ukłony dla „starej gwardii” z Okręgu Mazowieckiego: Marioli Godlewskiej, Grześka Żebrowskiego, Maćka Jopkiewicza i Marka Lejbrandta. Tyle czasu poświęciliśmy onegdaj razem na działalność w stowarzyszeniu… Miło było zobaczyć w piątek Was razem 🙂

Dla cukierni Ptyś i marzenia z ulicy Sokratesa, która przygotowała słodki poczęstunek – pyszny i pięknie prezentujący się. Niestety krótko 😉 Tak krótko, że nie zrobiłem nawet zdjęcia zakrytych stołów 🙂 A może ktoś zdążył?

Jako że to moja pierwsza autorska wystawa w Warszawie od ponad 23 lat (niewiarygodne!) ekspozycja ma charakter przekrojowy, podsumowujący dotychczasową działalność.

W części historycznej można obejrzeć pamiątki z pierwszych moich wystaw autorskich, a nawet kilka prac z nich, które szczęśliwie się zachowały. I porównać z obecną techniką. Kolejna część ekspozycji to wydruki i powiększenia z różnego okresu, ale ważne dla mnie. Natomiast największe ściany pokrywają wydruki przygotowywane na nową autorską wystawę, pracę nad nią rozpocząłem jeszcze przed pandemią, a ostatecznie dopiero teraz zrealizowałem ten cel. Większość tych wydruków została wykonana w zeszłym tygodniu.

Czy to wszystko gra jako całość? Czy przemawia? Czy jest godne wystawy? Czy jednak spójne? Nie mi oceniać…